Rysy - wierzchołek północno-zachodni (2499 m n.p.m.) widziany z wierzchołka środkowego (2503 m n.p.m.) - sierpień 2014

Rysy (2499 i 2503 m n.p.m.) – wejście od polskiej strony


Wejście na Rysy od polskiej strony” to dla wielu turystów brzmi jak wyzwanie, z którym prędzej czy później „wypada” się zmierzyć (przeważnie „prędzej”). 😉 Zwłaszcza miano „najwyższego szczytu Polski” działa na ludzi jak magnes. Jednak warto pamiętać, że to dość poważne wyzwanie dla początkujących turystów. W końcu opisywany szlak raczej nie należy do łatwych i bezpiecznych, co przedstawiłem w tym wpisie…

Rysy (2499 m n.p.m.) - lipiec 2008
Rysy (2499 m n.p.m.) – lipiec 2008

Trasa:  Palenica Białczańska (984 m) -> Wodogrzmoty Mickiewicza (1100 m) -> Morskie Oko (1395 m) -> Niżnia i Wyżnia Czarnostawiańska Siklawa -> Czarny Staw pod Rysami (1583 m) -> Długi Piarg -> Kocioł pod Rysami -> Bula pod Rysami (2054 m) -> Kocioł pod Rysami -> Grzęda Rysów * -> Turnia nad Grzędą (2472 m) -> Przełączka pod Rysami (2469 m) -> Rysy – wierzchołek północno-zachodni (2499 m) -> Zadnia Przełączka w Rysach (2490 m) -> Rysy – wierzchołek środkowy (2503 m) -> powrót tą samą drogą do Palenicy Białczańskiej (984 m)

* Zimowy wariant wejścia na Rysy od polskiej strony na odcinku między Kotłem pod Rysami a Przełączką prowadzi przez „Rysę”(charakterystyczny żleb w północnej ścianie Rysów), zaś na grzędzie mamy standardowy przebieg szlaku w niezimowych warunkach.

Fotograficzne opracowanie trasy (autor – Dariusz Marciniak):

Wejście na Rysy - fotograficzne opracowanie Dariusza Marciniaka
Wejście na Rysy – fotograficzne opracowanie Dariusza Marciniaka

Przybliżona suma podejść: ok. 1610 m

Długość trasy: ok. 25,2 km

Czas przejścia wg mapy topograficznej: 12 godzin

Zdobywane szczyty: Bula pod Rysami (2054 m n.p.m.), Turnia nad Grzędą (2472 m n.p.m.), Rysy – wierzchołek północno-zachodni (2499 m n.p.m.) [najwyższy szczyt Polski, położony na granicy polsko-słowackiej], Rysy – wierzchołek środkowy (2503 m n.p.m.) [najwyższy szczyt w tatrzańskiej sieci turystycznej, leży w całości na terenie Słowacji]

Sztuczne ułatwienia: liczne łańcuchy (długi ciąg) -> znaczne ułatwienie przejścia przez trudny i wymagający górski teren

Subiektywna analiza stopnia trudności turystycznych: 

  • trudności kondycyjne: 7/10
  • ekspozycja: 7/10
  • trudności techniczne: 6/10
  • zagrożenia terenowe: 10/10
  • ogólna ocena stopnia trudności: 30/40 [trudno]
Widok z głównego, środkowego wierzchołka Rysów (2503 m n.p.m.) - sierpień 2014
Widok z głównego, środkowego wierzchołka Rysów (2503 m n.p.m.) – sierpień 2014

Lokalizacja szczytu:

  • Główna Grań Tatr Wysokich, między Żabią Przełęczą (2225 m n.p.m.) [oddziela od Żabiego Konia (2291 m n.p.m.)] a Wagą (2340 m n.p.m.) [oddziela od Ciężkiego Szczytu (2520 m n.p.m.)];
  • Warto dodać, że pomiędzy Rysami (2499 m n.p.m.) a Żabią Przełęczą (2225 m n.p.m.) znajdują się jeszcze 3 niewybitnie szczyty -> Zachodnia Turnia nad Żabią Przełęczą, Pośrednia Turnia nad Żabią Przełęczą i Wschodnia Turnia nad Żabią Przełęczą;
  • Poza tym od Rysów (2499 m n.p.m.) w kierunku północnym odchodzi znacząca grań boczna (część tej grani została udostępniona do uprawiania taternictwa), na której znajdują się np. Niżnie Rysy (2430 m n.p.m.) i Wyżni Żabi Szczyt (2259 m n.p.m.);
Spojrzenie w północnym kierunku ze środkowego wierzchołka Rysów (2503 m n.p.m.) - w lewej części zdjęcia widoczny masyw Niżnich Rysów - sierpień 2014
Spojrzenie w północnym kierunku ze środkowego wierzchołka Rysów (2503 m n.p.m.) – w lewej części zdjęcia widoczny masyw Niżnich Rysów – sierpień 2014

Lokalizacja w szczegółowym spojrzeniu + MDW:

W najwyższych partiach masywu Rysów można wyróżnić 4 szczyty, z czego tylko 1 jest „wybitny” (MDW > 100 m):

  • Rysy – wierzchołek północno-zachodni (2499 m n.p.m.) zwany „granicznym” [MDW ~10 m] -> niezbyt „wybitny”, ale za to najpopularniejszy w całym masywie Rysów, gdyż „cieszy się” mianem najwyższego szczytu Polski;
  • Rysy – wierzchołek środkowy (2503 m n.p.m.) zwany „słowackim” [MDW 163 m] -> główny szczyt masywu Rysów [nie leży idealnie na szlaku turystycznym, to „obiekt przyszlakowy”, jednak można go uznać za najwyższy punkt dostępny w ramach tatrzańskiej sieci turystycznej];
  • Rysy – wierzchołek południowo-wschodni (2473 m n.p.m.) [MDW ~5 m];
  • Turnia nad Grzędą (2472 m n.p.m.) [MDW 3 m] -> leży na północnej grani Rysów, z tego szczytu opada charakterystyczna Grzęda Rysów;

2 najwyższe szczyty masywu są bardzo charakterystyczne, zaś niższy wierzchołek południowo-wschodni o malutkim MDW raczej nie wzbudza zainteresowania – wielu turystów nawet nie wie o jego istnieniu. Podobnie mało kto zwraca uwagę na Turnię nad Grzędą, mimo że przechodzi przez nią szlak turystyczny.

Przebieg Głównej Grani Tatr w szczytowych partiach masywu Rysów (kierunek SE -> NW):

  • Rysy – wierzchołek SE (2473 m) -> Pośrednia Przełączka w Rysach (~2470 m) -> Rysy – wierzchołek środkowy (2503 m) -> Zadnia Przełączka w Rysach (~2490 m) -> Rysy – wierzchołek NW (2499 m);
Rysy - wierzchołek północno-zachodni (2499 m n.p.m.) widziany z wierzchołka środkowego (2503 m n.p.m.) - sierpień 2014
Rysy – wierzchołek północno-zachodni (2499 m n.p.m.) widziany z wierzchołka środkowego (2503 m n.p.m.) – sierpień 2014

Zagrożenia:

  • Droga do Morskiego Oka – w sezonie letnim wielkie zatłoczenie, rozpędzone wozy konne; w zimie lawiny;
  • Długi Piarg i Kocioł pod Rysami – liczne wypadki (w zimie bardzo groźne lawiny, zaś w okresie letnim długo zalegające płaty twardego firnu i zlodowaciałego śniegu + luźne kamienie);
  • Teren piargowy w Kotle pod Rysami między okolicami Buli pod Rysami a początkiem ciągu łańcuchów na grzędzie – trudności orientacyjne (w Tatrach zazwyczaj ciężko zgubić szlak, ale to akurat jedno z tych niewielu miejsc w sieci turystycznej, gdzie możliwe są takie problemy – zwłaszcza przy słabej widoczności);
  • Pierwszy krótki odcinek z łańcuchami – możliwy strumyk (mokra skała);
  • Grzęda – Rysy przyciągają wielu turystów, nie wszyscy są właściwie przygotowani, przez co na wąskim odcinku ze sztucznymi ułatwieniami mogą tworzyć się zatory;
  • Końcowe podejście – duża ekspozycja (szczególnie na przełączce nad żlebem „Rysa”);
  • Wierzchołki Rysów – ekspozycja, w razie zatłoczenia warto zachować ostrożność;
  • Ponadto na tej trasie powinno się uważać na ewentualne spadające kamienie [w tym możliwe są również większe lawiny kamienne, np. w sezonie 2012 (5 lipca) jedna z lawin kamiennych uszkodziła szlak, który później był chwilowo zamknięty i ponownie został otwarty jeszcze przed końcem lipca].
Widok z Ceprostrady na Rysy i Niżnie Rysy - wrzesień 2012
Widok z Ceprostrady na Rysy i Niżnie Rysy – wrzesień 2012

Polecane:

  • W związku z zatłoczeniem (głównie lipiec, sierpień) w godzinach natężenia ruchu turystycznego (ok. 11 – 16), polecam pomyśleć o noclegu w górach, gdyż 1-dniowa wyprawa prawdopodobnie może się wiązać z irytującymi zatorami na szlaku i przetłoczonymi wierzchołkami Rysów (nad Morskim Okiem są 2 schroniska, zaś po słowackiej stronie jest jedno schronisko położone blisko Wagi (2340 m n.p.m.), poza tym w pobliżu Polany Włosienica znajduje się pole namiotowe PZA);
  • Wejście na Rysy najlepiej zaplanować albo na bardzo wczesny ranek albo na późne popołudnie/wieczór (przy czym może się to wiązać z mniejszą lub większą nocną wędrówką – dobra opcja zwłaszcza na długie dni, kiedy jeszcze przed zmierzchem mamy sporo czasu ze znikomym ruchem turystycznym);
  • Tą trasę można polecić osobom, które chcą się „przyzwyczaić” do sztucznych ułatwień;
  • Wejście na Rysy (2499 i 2503 m n.p.m.) oferuje znaczne wymagania kondycyjne i w związku z dużą wysokością n.p.m. stanowi niezłą opcję treningu wysokogórskiego.
Polana Włosienica - widok na szczyty w rejonie Morskiego Oka - wrzesień 2012
Polana Włosienica – widok na szczyty w rejonie Morskiego Oka – wrzesień 2012

Opis trasy:

  • Droga do Morskiego Oka – [czas przejścia: do góry 2 godz. 35 min., na dół 2 godz. 10 min. – w praktyce można znacznie skrócić, tym bardziej, że szlak raczej nie zachęca do częstego zatrzymywania się] – trochę monotonny odcinek; widoki tylko miejscami; głównym minusem nadmierne zatłoczenie w sezonie letnim; ciekawe miejsca: Wodogrzmoty Mickiewicza, Polana Włosienica;
  • Obejście Morskiego Oka – [czas przejścia: ok. 15-20 min.] – fajne widoki, zwłaszcza potężny Mięguszowiecki Szczyt Wielki z najwyższą tatrzańską ścianą (ok. 920 m) i charakterystyczny Mnich przyciągają liczne spojrzenia; 2 warianty trasy (obejście od wschodu lub od zachodu);
  • Podejście nad Czarny Staw pod Rysami – [czas przejścia: do góry 30 min., na dół: 20 min.] – stromo po głazach/kamieniach tworzących schodki; dodatkową atrakcję stanowią Niżnia Czarnostawiańska Siklawa i Wyżnia Czarnostawiańska Siklawa;
  • Rozejście szlaków nad Czarnym Stawem pod Rysami ->  prowadzi w kierunku Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem,  zaś  stanowi kontynuację opisywanej trasy;
  • Obejście Czarnego Stawu pod Rysami – [czas przejścia: ok. 20 min.] – urokliwy zakątek z pięknym stawem i potężnymi ścianami skalnymi, które przykuwają uwagę;
  • Dalej podejście przez Długi Piarg do Kotła pod Rysami – [czas przejścia: do góry ok. 1 godz., na dół ok. 45 min.] – ciekawe, ale niebezpieczne miejsce; długo zalegające płaty zlodowaciałego śniegu i firnu + sporo luźnych kamieni; efektowne, „groźne” otoczenie urozmaicone interesującym widokiem w kierunku Czarnego Stawu pod Rysami i Morskiego Oka; dłuższy stromy odcinek -> wejście kondycyjne;
  • Bula pod Rysami (2054 m n.p.m.) – ok. 1 min. obok szlaku po głazach, dobre miejsce na odpoczynek przed dalszą wspinaczką trudną kondycyjnie z racji dużej wysokości n.p.m.; można tam podziwiać atrakcyjne widoki zarówno na pobliskie wyższe szczyty, jak i na niżej położoną część Doliny Rybiego Potoku;

  • Kocioł pod Rysami -> dojście do grzędy – [czas przejścia: do góry ok. 30 min., na dół ok. 20 min.] – piargi; trudności orientacyjne (np. po początkowym krótkim odcinku z łańcuchami warto pamiętać o skręcie w prawo w kierunku grzędy, gdyż w gęstej chmurze można utracić szlak i wejść w problematyczny, kruchy teren górnej części Kotła pod Rysami, który położony jest poniżej grani między Rysami a Niżnimi Rysami -> moje wspomnienia z 31 lipca 2012); w okolicy pierwszych łańcuchów możliwy strumyk z wodą dobrą dla spragnionego turysty; 😉
  • Grzęda Rysów – [czas przejścia: do góry ok. 1 godz. 20 min., na dół ok. 1 godz.] – teren skalisty; efektowne otoczenie; trudności techniczne z licznymi ułatwieniami -> bardzo długi ciąg łańcuchów; przejście wymagające kondycyjnie (w związku z wysokością n.p.m.); grzęda położona jest równolegle do charakterystycznego żlebu „Rysa” (ogranicza wspomniany żleb od północy); przejście tego odcinka kończy się wejściem na niewybitną kulminację na północnej grani Rysów;
  • Turnia nad Grzędą (2472 m n.p.m.) – właśnie z tej kulminacji opada Grzęda Rysów – szlak turystyczny przechodzi przez ten szczyt, a następnie delikatnie obniża się na eksponowaną przełączkę;
  • Przełączka pod Rysami (2469 m n.p.m.) – najbardziej eksponowane miejsce na opisywanej trasie, znajduje się na północnej grani bocznej odchodzącej od Rysów (2499 m n.p.m.) – poniżej przełączki od polskiej strony opada wcześniej wspomniany żleb „Rysa”, zaś po słowackiej stronie mamy sporą przepaść nad Ciężką Doliną;
Spojrzenie do Ciężkiej Doliny z Przełączki pod Rysami (2470 m n.p.m.) - sierpień 2014
Spojrzenie do Ciężkiej Doliny z Przełączki pod Rysami (2470 m n.p.m.) – sierpień 2014
  • Końcowe podejście (od momentu wejścia na grań) – [czas przejścia: do góry ok. 10 min., na dół ok. 5 min.] – efektowne przejście w ciekawej scenerii; duża ekspozycja; do pomocy łańcuchy; w samej końcówce wspinaczka z użyciem rąk bez ułatwień;
  • Rysy (2499 i 2503 m n.p.m.) – widoki wynagradzają podjęty trud – szczególnie słowacki wierzchołek (2503 m n.p.m.) zachwyca, gdyż oferuje jedną z najciekawszych panoram widokowych w tatrzańskiej sieci turystycznej. Poza tym samo zdobycie Rysów daje niezłą satysfakcję (zwłaszcza za pierwszym razem), mimo że nie są to szczyty zbytnio honorne (wiele osób je zdobyło)…
Widok z Rysów (2503 m n.p.m) - w tle widoczna spora ilość wysokich szczytów, z czego wyróżnia się masyw Ganku z charakterystyczną ścianą Galerii Gankowej - lipiec 2008
Widok z Rysów (2503 m n.p.m) – w tle widoczna spora ilość wysokich szczytów, z czego wyróżnia się masyw Ganku z charakterystyczną ścianą Galerii Gankowej – lipiec 2008
  • Przejście między wierzchołkiem północno-zachodnim (2499 m n.p.m.) a środkowym (2503 m n.p.m.) trwa parę minut, jest mocno eksponowane i dostarcza krótkiej dawki wspinaczki z użyciem rąk bez ułatwień.

Galeria:

PS Subskrybuj „Poczuj Magię Gór” na YouTube:

5c2a1d4036c83c1c

Reklamy

8 myśli w temacie “Rysy (2499 i 2503 m n.p.m.) – wejście od polskiej strony”

  1. Zdjęcie Ganku na początku tekstu wprowadza mniej doświadczonego turystę w błąd. Również później brak podpisu pod tym zdjęciem. Proponowałabym na początku dać jakieś ładne zdjęcie Rysów, a pod obecnym początkowym zdjęciem podpis, że jest to Ganek. Bądź co bądź jest jeden z bardziej charakterystycznych szczytów widocznych a nawet wyróżniających się z daleka w panoramie Tatr.

    1. Dziękuję za uwagę. W obecnym szablonie te większe zdjęcia wyświetlane na początku to są „ikony wpisu”. Nie mają podpisów, jednak można je również znaleźć w dalszej części wpisów, gdzie są podpisane.

      Poprawiłem opis zdjęcia z widocznym Gankiem, a także zmieniłem „wprowadzającą w błąd” ikonę wpisu. Faktycznie widok z Rysów (2503 m n.p.m.) nie do końca pasował jako „ikona” opisu wejścia na Rysy od polskiej strony. Na ten moment ustawiłem widok z grzędy. Przy czym w nadchodzącym sezonie letnim planuję ponownie odwiedzić Rysy, więc może za kilka miesięcy urozmaicę ten opis nowymi zdjęciami. Pozdrawiam

  2. Witam, chcialam zapytac czy dla amatorow gorskich wypraw polecasz wejscie na Rysy, ale od strony Slowacji? Tak jak piszesz, od Polski jest trudniej i tyle sie slyszy o wypadkach..
    Pisalam w czerwcu to odradziles wejscie z powodu zalegajacego i zamarznietgo sniegu, ktory jest bardzo zdradliwy.

    Wybralibysmy sie dopiero za miesiac – 26-28.09.2014, akurat bysmy zdazyli przed zamknieciem granicy, chociaz wrocic tez bym wolala slowacka trasa, bo i tak bedziemy szukac noclegow. Tylko czy pogoda wytrzyma?!

    1. Wejścia na Rysy od strony słowackiej osobiście jeszcze nie poznałem. Jednak z tego co się orientuje, to jest ciekawy szlak turystyczny, łatwiejszy i raczej bezpieczniejszy od wejścia na Rysy od polskiej strony. Przy czym tamten szlak również przechodzi przez zacieniony, wysoko położony zakątek (Kotlinka pod Wagą). Czerwiec odradziłem, bo to nie jest dobry miesiąc na zdobywanie Rysów, wtenczas rzeczywiście zalegało dużo firnu (zlodowaciały śnieg) na szlaku (zarówno po polskiej stronie w Kotle pod Rysami, jak i po słowackiej stronie w Kotlince pod Wagą). W tym roku było wyjątkowo dużo firnu i ten utrzymywał się także w lipcu. Najlepszym momentem na zdobywanie Rysów (pod względem warunków na szlaku) w obecnym sezonie póki co była pierwsza połowa sierpnia, z czego skorzystałem. 🙂 Natomiast końcówka września to niestety nie jest najlepsza pora na zdobywanie Rysów. Wtedy dni są już krótkie, a w dodatku istnieje spore ryzyko występowania takich „atrakcji” jak świeży śnieg, czy też oblodzenia. Co prawda mając spore szczęście do pogody można uniknąć takich atrakcji nawet w końcówce września, jednak w przyszłości wejście na Rysy polecam planować na sierpień lub drugą połowę lipca (oczywiście, jeśli zależy Ci na sprzyjających warunkach turystycznych).

  3. Niezbyt przypadło mi do gustu stwierdzenie, jakoby Wielki Mięgusz dysponował najwyższą tatrzańską ścianą o wysokości 920 m. przewyższenia. Nie ulega wątpliwości, że ogólnie sam masyw tego szczytu oglądany z poziomu tafli Morskiego Oka to najwyższe jednolite przewyższenie terenu w Polskich Tatrach sięgające łącznie ok. 1 km. Warto jednak zaznaczyć, że podobne przewyższenia mające charakter jednolitych ścian reprezentują pn ściana Małego Kieżmarskiego Szczytu i formacje skalne opadające na północ i północny zachód w masywie Krywania, tudzież fragmenty pn-wsch ścian Sławkowskiego Szczytu. Na uwagę zasługuje jako jednolita formacja wschodni filar MSW, jednak dolna część drogi mimo dość trudnych fragmentów jest krucha, porośnięta bujną roślinnością, często mokra i nadaje się zasadniczo tylko do wspinaczki zimowej, potem jest długa łatwa i połoga grzęda, a ciąg dalszy drogi biegnie już w kopule szczytowej będąc właściwie oddzielną formacją. Podobne przewyższenie osiąga ściana północna, opadająca do Małego Bandziocha i depresji położonej pod Wielką Galerią Cubryńską. Teren tu również trawiasty i kruchy. Jest kilka dróg chodzonych wyłącznie w zimie, ale ich powaga wynika raczej z długości i długiego, trudnego orientacyjnie zejścia, niż walorów sportowych. Największe znaczenie ma ściana wschodnia, ale ta, wznosząc się nad piargami Bandziocha ma znacznie mniejszą wysokość.
    Warto natomiast w opisie zwrócić uwagę na fakt, że z obejścia Czarnego Stawu wędrujący mają doskonały wgląd we wznoszącą się nad przeciwległym brzegiem pn-wsch ścianę Kazalnicy Mięguszowieckiej, która odegrała ogromną rolę w historii taternictwa i wciąż niektóre drogi pokonywane obecnie techniką klasyczną należą do największych wyzwań sportowych w Tatrach, a sama ściana jest uważana za jedną z największych w Polskich Tatrach.

    1. ~Jacek – Mięguszowiecki Szczyt Wielki (2438 m n.p.m.) ma 1043 m przewyższenia względem tafli Morskiego Oka, jednak na to składa się również Wielki Piarg. Najniżej położona część jego NNE ściany sięga ok. 1515 m n.p.m. (wg opracowania MASTER TOPO Grzegorza Głazka), co daje nam ok. 920 m różnicy wysokości między głównym szczytem a dolną częścią ściany. Oczywiście NNE ściana Mieguszowieckiego Szczytu Wielkiego stanowi bardzo skomplikowany „twór”, składa się z wielu różnych części, posiada kotły, żleby, filary i liczne niewybitne kumulacje. W dodatku tworzy jedną całość ze ścianą opadającą z Cubryńskiej Strażnicy.

      W Tatrach największą wysokością względną (licząc również łagodniej nachylone tereny) dysponuje Łomnica – ok. 1800 m. Natomiast uwzględniając same ściany, moim zdaniem „wygrywa” właśnie Mięguszowiecki Szczyt Wielki. W wielu źródłach informacji podaje się, że to Mały Kieżmarski Szczyt ma najwyższą tatrzańską ścianę, ale ja się z tym nie zgadzam – dolna część N ściany Małego Kieżmarskiego Szczytu sięga ok. 1660 m n.p.m. pod Kieżmarską Kopą (tak szacuję po analizie zdjęć i mapy topograficznej), co oznacza ok. 850 – 860 m różnicy wysokości między dolną częścią ściany a Małym Kieżmarskim Szczytem.

Odpowiedz na ~anka Anuluj pisanie odpowiedzi

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s