Lodowczyk Mięguszowiecki - widok z podejścia na Kazalnicę

Lodowczyk Mięguszowiecki – największe skupisko lodu w Polsce


Lodowczyk Mięguszowiecki – największy w Polsce płat lodu i firnu, który znajduje się w Mięguszowieckim Kotle (Bańdzioch), u podnóża potężnych Mięguszowieckich Szczytów. Ten płat jest sklasyfikowany jako lodowczyk (współcześnie najwyższa forma tatrzańskiego zlodowacenia), wykazuje niewielki ruch (np. w okresie 1998 – 1999 wyniósł 98 cm/rok)…

Dokładna lokalizacja:

  • Górna część Bańdziocha ~1973-2035 m n.p.m. (czyli przeszło 200 m poniżej klimatycznej granicy wiecznego śniegu) – u podnóża północnej ściany między Pośrednim Mięguszowieckim Szczytem a Czarnym Mięguszowieckim Szczytem. Środkowa część lodowczyka znajduje się pod stromym kominem żlebu opadającego z Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem;
  • Zakątek mocno zacieniony -> promieniowanie słoneczne dociera tutaj głównie w sezonie letnim, ale tylko rano (przez co słońce nie daje rady mocno nagrzać powierzchni lodowczyka).
Lodowczyk Mięguszowiecki - widok z podejścia na Kazalnicę - sierpień 2012
Lodowczyk Mięguszowiecki – widok z podejścia na Kazalnicę – sierpień 2012

Budowa:

  • Głównie: firn (składa się z ziaren lodu i powietrza, gęstość ok. 0,4 – 0,8 g/cm3) + lód firnowy (gęstość ok. 0,8-0,9 g/cm3);
  • Firn i lód firnowy powstają z przeobrażenia się śniegu, który na początku ma sporą objętość i niewielką gęstość (< 0,1 g/cm3), a później kurczy się i twardnieje w wyniku rekrystalizacji oraz pod naporem ciężaru kolejnych warstw.

Akumulacja śniegu:

  • Większa część masy (~80%) pochodzi z lawin i zsypów śnieżnych (dzięki temu Lodowczyk Mięguszowiecki może utrzymywać się poniżej granicy wiecznego śniegu), a reszta z opadów atmosferycznych;
  • Sezon akumulacji występuje w trakcie długiej tatrzańskiej zimy (mniej więcej od października do maja);
  • Sezon ablacji (okres, w którym przeważa spadek masy w wyniku topnienia) przeważnie zaczyna się w maju, a kończy we wrześniu.

Wiek:

  • Istnieje od dawna, nigdy nie zaobserwowano jego stopnienia (zwrócono na niego uwagę już na początku XX wieku, a dokładniejsze obserwacje zaczęły się w drugiej połowie XX wieku). Jednak jego masa ulega wymianie -> wiek najstarszych warstw jest szacowany na znacznie ponad 100 lat (dokładnie ciężko określić ze względu na brak śladu po niektórych sezonach ablacji).

Kilkadziesiąt lat temu Tatry posiadały więcej lodowczyków niż obecnie. Z czasem znaczna ich część została zdegradowana do rangi „płatów firnu” na wskutek utraty starej, bardzo twardej masy (np. spotkało to Płat pod Bulą, który można podziwiać w pobliżu Czarnego Stawu pod Rysami). Prawdopodobnie Lodowczyk Mięguszowiecki również znajduje się w fazie recesji, przy czym zapewne minie jeszcze wiele lat, nim straci on rangę lodowczyka (o ile w ogóle ją straci). To jednak spory kawał lodu, który posiada korzystną, bardzo zacienioną lokalizację.

Wymiary (na końcu sezonu ablacji):

  • Średnia powierzchnia: ~0,5 ha [możliwe są wahania wielkości w zależności od różnych czynników (np. grubość pokrywy śnieżnej w zimie, aktywność lawinowa, warunki pogodowe w sezonie ablacji + długość tego sezonu), ale w przypadku Lodowczyka Mięguszowieckiego te wahania raczej nie powinny być zbyt duże (w przeciwieństwie do choćby Lodowczyka Miedzianego)];
  • Szerokość: > 100 m;
  • Długość: > 75 m;
  • Grubość: ~15 m;
  • Nachylenie: ok. 35°;

Co ciekawe, pod opisywanym lodowczykiem potrafi tworzyć się tunel subglacjalny o długości kilkudziesięciu m, zaś między lodowczykiem a ścianą skalną znajduje się wyraźna szczelina brzeżna, której głębokość ponoć może przekraczać 30 m.

Oprócz tego w Bańdziochu, pod Mięguszowieckim Szczytem Pośrednim (w miejscu troszkę mniej zacienionym), znajduje się również mniejszy płat lodu i firnu, który nieraz bywa połączony z Lodowczykiem Mięguszowieckim (czasem nawet przez cały sezon ablacji, o ile np. trafi się bardzo śnieżna zima)…

Lodowczyk Mięguszowiecki - widok z Bańdziocha - sierpień 2012
Lodowczyk Mięguszowiecki – widok z Bańdziocha – sierpień 2012

Lodowczyk Mięguszowiecki nie jest dostępny szlakiem turystycznym, ale można go zobaczyć ze szlaku prowadzącego na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem, a konkretnie chyba najlepiej prezentuje się z podejścia na Kazalnicę (po przejściu dłuższego odcinka z trudnościami technicznymi)…

Zdjęcia w tym wpisie zostały zrobione 1 sierpnia 2012 (między godz. 8:55 a 9:25), jak widać np. w sezonie 2012 połączenie Lodowczyka Mięguszowieckiego z pobliskim mniejszym płatem nie utrzymało się do następnej zimy. W dodatku zdjęcia pokazują, iż powierzchnia opisywanego lodowczyka może być dość brudna i trochę przysypana przez okoliczne piargi…

-> Więcej o tatrzańskim klimacie…
-> O Tatrach

2 myśli w temacie “Lodowczyk Mięguszowiecki – największe skupisko lodu w Polsce”

Odpowiedz na Kamil Filipowski Anuluj pisanie odpowiedzi

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s